33 berichten later…

Precies één jaar geleden publiceerde ik hier voorzichtig mijn eerste blogpost, niet goed wetend of dat wel voor mij zou zijn, om zo “in mijn hoofd te laten kijken”. Maar zie, 33 berichten later schrijf ik nog steeds met plezier! Zelfs de Standaard Letteren stak mij in november zonder het te weten een hart onder de riem, door te schrijven:blue-candle-cupcake

Boeken bestaan niet als er niet over wordt geschreven, als er niet iemand, in alle menselijke en onmisbare subjectiviteit, al schrijvend een positie tegenover inneemt.

Verwacht op deze blog geen academische literaire kritiek. Ik pen gewoon neer wat ik vind van de boeken die ik lees, in de hoop dat u daaruit kan opmaken of het iets voor u is of niet. Dat lijkt me ambitieus genoeg.

Een beetje statistiek

Voor de liefhebbers van cijfers: van de 4500 views op annickleest, kwam ruim de helft uit België, en iets meer dan een derde uit Nederland. Joost mag weten hoe de lezers uit Zimbabwe, Aruba en de Verenigde Arabische Emiraten op mijn webstek verzeilden.

De meest populaire artikels waren die over Pier en Oceaan van Oek de Jong en Post Mortem van Peter Terrin, niet toevallig twee prijswinnaars. Maar ook de Wie ben ik-pagina werd vaak bekeken, terwijl ik die bewust wat low profile houdt.

De meest voorkomende zoektermen die leidden naar mijn blog waren “annick leest”, “Pier en Oceaan” en “innerlijk musiceren”.  Die laatste vond ik vrij verrassend. Blijkbaar zijn er nog wel meer mensen met plankenkoorts. Andere zoektermen waren “heren waterpolo en homo sex”, “als sex met je nieuwe partner tegenvalt” en “rijk worden met geile blogs”. Ik vraag me af hoe je met dergelijke zoektermen op mijn blog terecht kunt komen! Ik betwijfel dan ook ten zeerste of ik deze zoekenden heb kunnen helpen.

De prijs voor de mooiste zoekterm die naar mijn blog geleid heeft, gaat naar “eerste zin naar meisje”. Ik stel mij een jongen voor (of een meisje, zo vooruitstrevend zijn we wel) die inspiratie zoekt voor zijn (of haar) eerste liefdesbrief. How sweet is that.

2014ikleesned540

Voor 2014 mag u van mijnentwege meer van hetzelfde verwachten. Ik zal mijn best doen om minstens tien oorspronkelijk Nederlandstalige boeken te lezen, want ik neem deel aan de “Ik lees Nederlands” uitdaging van Inge.

Leessuggesties en andere reacties zijn steeds welkom. Om jullie aan te moedigen, verloot ik mijn exemplaar van Lief leven van Alice Munro. Vertel mij in een reactie onder dit artikel wat je favoriete boek van 2013 was (inclusief een korte motivatie) en dit voor zaterdag 18 januari 2014 om middernacht, en wie weet krijg je een Nobelprijswinnares in de bus (*).

(*) enkel verzending binnen België

Pier en Oceaan – Oek de Jong

De eerste zin: Toen Dina wakker werd, was ze vergeten dat ze zwanger was.

Van “Hokwerda’s kind” was ik helemaal ondersteboven, maar “Opwaaiende zomerjurken” heb ik  halverwege aan de kant gelegd. Ik wist dus niet goed wat te verwachten van dit nieuwe boek van Oek de Jong.

Het boek begint met een sterke proloog, waarin we lezen in welke “omstandigheden” het hoofdpersonage Abel is verwekt. Nadat ze een lesbische liefde is ontvlucht, raakte zijn moeder Dina zwanger van haar verloofde en is ze de schande van de familie (we spreken jaren ’50). Meteen wordt ook het streng protestantse milieu geschetst waarin Dina is opgegroeid.

Daarna begint het verhaal van Abel, tegen de achtergrond van een veranderend Nederland; we volgen hem van zijn zevende tot zijn negentiende. De kleine Abel groeit ietwat moeizaam op, asociaal zou je kunnen zeggen. Met momenten is hij opvliegend, meestal eenzaam maar toch niet zonder vrienden.

“Na tien minuten was het nieuwe er alweer van af. Hij voelde zich alleen, zoals altijd. Een vage neerslachtigheid overviel hem. Om het te vergeten was hij zijn bal tegen de zijmuur van het huis gaan trappen, de terugstuitende bal opvangend en retournerend, met rechts, met links, steeds sneller, steeds harder. Hij wilde zijn lichaam trainen, zijn lichaam sterk maken. Maar het gevoel van alleen zijn drong ook binnen in het bewegen van zijn lichaam, in het rennen en trappen. Er viel niet aan te ontkomen.”

Het moeilijke en langzaam ontbindende huwelijk van Abel’s ouders speelt een belangrijke rol in het verhaal. Moeder Dina worstelt met het keurslijf van een liefdeloos huwelijk en de last van vijf kinderen, vader Lieuwe is afwezig, een beetje betweterig. Maar ik hoed mij ervoor om dat zo te schrijven, want Oek de Jong zet zijn personages heel genuanceerd neer. Er zijn geen “goeie” en “slechte”.

Het water is nooit ver weg (vakantie aan zee, zwemmen in het kanaal,  waterpolo aan het sas, polsstokspringen over de beken, zeilen, de Friese slikken en schorren, …). De titel van het boek verwijst trouwens naar een schilderij van Mondriaan met dezelfde titel.

Pier en Oceaan - Mondriaan

Mondriaan is niet de enige schilder die aan bod komt in het boek: het Lam Gods van Van Eyck komt ook in beeld. Padmos, die Abel meeneemt naar Gent om hem het Lam Gods te tonen, onderricht hem:

“Welnu, in het midden van het altaarstuk zul je een lam zien: het mystieke lam, het offerdier, weerloos en onaanzienlijk, dat niettemin door iedereen wordt gezocht en aanbeden. Koningen en kerkvorsten, heiligen en kluizenaars, ridders en hun voetknechten, het gewone volk, allemaal zoeken ze het lam om het te aanbidden. Je verstand staat erbij stil. Maar zo is het, mogen we wel zeggen.”

Padmos koppelt er zijn eigen interpretatie aan vast:

“We hebben het Lam Gods gezien, en dat gaat over het offer. Bijna elk mens moet ergens in zijn leven wel een groot offer brengen. Ik heb dat zelf ook moeten doen, zoals jullie begrijpen. (de man is homosexueel, nvdr) Maar ik kan je zeggen: ik ben er uiteindelijk niet slechter van geworden. Het neemt de hoogmoed weg en daardoor groeit het inzicht.”

De passage over Gent was voor mij de aanleiding om het Lam Gods voor het eerst eens naderbij te bekijken. Een kleine schande dat ik er nu pas toe kom,  maar als verzachtende omstandigheid wil ik toch aanvoeren dat mijn roots niet in Gent liggen…

Heel interessant is het om te zien hoeveel een maatschappij kan veranderen over een periode van 20 jaar. Vooral de religieuze geboden en verboden (verbod op voorhuwelijkse seks, homoseksualiteit verplichte zondagse rust, vijf keer naar de mis op de dag des Heren,…) verloren in snel tempo hun aanhang.

Er zit nog veel meer in dit boek. Geen “actie”, maar wel prachtige beschrijvingen van de natuur, van mensen, … Eigenlijk gebeurt er quasi niets, maar toch heb ik 800 pagina’s geboeid gelezen.